Als ik uit bed stap is het eerste wat ik zie een streepje opgedroogd bloed op mijn scheenbeen. Het is het mooiste beeld wat deze ochtend mij kan geven. Het maakt me gelukkig. Er zaten gaatjes in mijn been, daar kwam bloed uit. Het bloed maakte een vlek op mijn deken en droogde op in een streepje. Een donkerrood streepje op mijn linkerscheenbeen.
Het is de bevestiging. Dat ik leef. Dat er iets in mij stroomt wat eruit kan.

Juist in de ruimte zonder ziel schreeuwt je ziel keihard. Het is er te koud. Anders was het een goede plek voor een confrontatie. Of om gek te worden. Als dat niet hetzelfde is.

Voor ik hier was was ik bij een woonwagen zonder dak. Ik zat in de tuin en vroeg mij af wie er zou wonen. Een al dan niet verstrooide professor was te makkelijk. Een kunstenaar ook. Het leek mij spannender als er een topmodel zou wonen. Ik stelde me voor hoe ze haar hakken op het hoogste punt, vlak voor de steile daling, uit zou moeten trekken. Of ze zou sterke enkels moeten hebben, dan kon ze ze gewoon aanhouden.

Er was een stadspark binneshuis. Met lucht en planten die ik vaag herkende uit de tuin van Oma D. Ik zocht naar namen maar vond ruis. Een stilte die mijn hoofd deed suizen.

Davinci’s metropolis. Schetsen op bruin papier met zwarte pen. De toekomst waarin wij ons staande houden. Of dat hard proberen.

Heimwee naar thuis zodra je thuis herkent. Eerder bestaat het niet. Eerder is alles vaag. Steden branden, vliegtuigen crashen en meisjes verdrinken. Ik weet het niet meer. De kou blijft blij je tot de hoofdingang. Ik probeer mij te herinneren.

Juist in de ruimte zonder ziel schreeuwt je ziel keihard. Het is een goede plek voor confrontatie. Of om gek te worden.

(geïnspireerd door o.a. ‘Room with my soul left out, room that does not care’ van Bruce Nauman en Cloud Cities van Tomás Saraceno)

Stel dat we aan het eind van dit uur beginnen met tellen.
Aftellen.
Aftellen vanaf tien.
Tien.
Negen.
Acht.
En dat dan na de één de wereld vergaat.
Als dat waar is.
Wat moet u dan nog gedaan hebben?

Ik weet wat ik gedaan moet hebben.
Ik weet het al mijn hele leven.
En ik ga er nu aan beginnen.

Hoe is het eigenlijk op die wolk van je?
Kan je wel horen wat ik je zeg? Kan je horen wat ik naar je fluister, ’s avonds in mijn bed? Kan je zien wat ik doe hier op de aardbol? Zie je hoe het met papa en mama gaat? Zie je je kamertje? Hoor je daar boven ook vogels?
Ik vroeg me laatst af of we het allemaal wel goed gedaan hebben. Of je niet heel veel pijn gehad hebt. Of je ons op het laatst nog wel kon horen als je zo lang sliep. Of je kon horen hoe we je voorlazen uit ‘Wij gaan op berenjacht’. Of je weet dat ik een keer over je bed ben geklommen, er onderdoor gekropen ben, toen mama dat boek voorlas. ‘We gaan er dwars doorheen!’ Heb je me toen horen schaterlachen?
En alle dokters? Heb je daar iets van gemerkt? Hebben ze je geen pijn gedaan? Hebben ze je niet te lang aan alle draadjes gehouden? Heb je veel last gehad van de chemo’s?
Toen besefte ik het allemaal niet. Jij ging beter worden. Dat je daar keihard voor moest vechten had ik in het begin niet eens door. Tot je haar uitviel. Toen zag je er opeens een stuk zieker uit. Alle zorgen, alle onderzoeken, de pijn, de vermoeidheid, de misselijkheid; ik dacht er niet over na.
Ik genoot alleen maar als ik met papa of mama naar het Ronald McDonald huis mocht. Of toen we met z’n allen naar Avifauna gingen via zo’n stichting. Jij mocht wat wensen en je wilde zo veel mogelijk vogels. Ik heb die hele dag jouw rolstoel geduwd. Ik was zo trots. Ik wilde het de hele wereld laten zien. Dit is mijn broertje en we zijn hier speciaal voor hem! We mogen achter de schermen omdat mijn broertje zo bijzonder is!
Waarschijnlijk hebben de meeste mensen vol medelijden naar jouw kale hoofd gekeken, naar het slangetje voor de zuurstof onder je neus. Ik heb niets gemerkt. Jij was mijn broertje en verder deed het er niet toe.
Je weet het toch nog wel he Joris? Hoeveel we van je houden? Hoeveel papa en mama van je houden en hoeveel ik van je hou? Je hebt het toch wel gemerkt? Dat jij alles voor mij was?
Is het leuk daar op die wolk? Heb je nu geen pijn meer? Groei je door of blijf je altijd zeven?
Ik hoop dat het er fijn is. Fijner dan hier. Ik hoop dat je ons kunt zien. Dat je mij kunt zien.

Liefs, Lize

Ik lees de dingen die je schrijft. Ik hoor de dingen die je zegt. Ik weet de dingen die je ziet. Ik voel dat wat je voelt. Ik denk dat mijn gedachten soms de jouwe zijn.
Ik ken je als mijn fijnste spijkerbroek. Als de eerste strofe van het mooiste gedicht dat ik las. Als het recept voor dat wat ik het liefste eet. Ik ken je als het lichtknopje dat ik in het donker zonder tasten weet te vinden.

Als ik je vraag hoe ik je kan helpen weet ik dat je me vraagt het niet te doen. Als ik je vraag wat je wilt eten weet ik dat je zegt dat je niets hoeft. Als ik je vraag of het goed gaat weet ik dat je ja zult zeggen. Hooguit jawel en nooit nee.

Er zijn mensen die je niet vast kunt houden. Jij. Ik.
We kunnen elkaar wel willen vasthouden, maar we weten niet waar we beginnen met bestaan.

En elke avond zou ik langskomen
Vertellen van de dag
Zingen tot je slaapt  

Je zal even moeten wennen
Je zal even boos zijn
Dat geeft niet
Dat mag