Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is, rood. Je nagels. Nee. Je jurk. Nee. Je lippen. Ja. Kan niet. Je kan je eigen lippen niet zien. Maar ik weet dat ze rood zijn. Dat telt niet. Oké, oké, dan niet.
Ik wist zeker dat je de aardbei bedoelde, maar toen ik dat direct zei ontkende je alles. Welke aardbei? Waar had ik het over? Hoe kwam ik bij een aardbei? Dacht ik soms dat je zo dom was om het meest voor de hand liggende rode voorwerp te kiezen? Ik stak mijn tong en ben een boek gaan lezen. Je wilde niet meer met me praten tot ik het geraden had, of zou toegeven dat ik het niet wist. Uiteindelijk gaf ik toe. Je was toen nog koppiger dan ik. Je zei dat het je hart was. ‘Kan niet! Je kan je eigen hart niet zien!’ riep ik. ‘Maar ik weet dat het rood is’ zei je. Zou je daar nog wel eens aan terugdenken?
Als we ’s avonds in bed lagen en het te donker was voor ik zie ik zie wat jij niet ziet deden we wie het langste stil kon zijn. Dan stopten we niet voor één van ons geluid maakte. Ik heb je een keer onder je voeten gekieteld. Toen moest jij lachen en had ik gewonnen. Zou je dat nog weten?
Zou dat hem zijn? Die man? Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en ik weet, ik weet dat jij het weet. Je weet waarom ik hier ben. Je weet wat papa en mama willen. Of niet willen. Je weet dat het mij niet zo veel kan schelen en dat ik hier alleen maar ben omdat David alles doet om in de smaak te vallen bij papa. Ik ben zijn excuus om hier te zijn en jij weet wat we van je moeten. Hij weet ook wat David en ik van jou moeten. Je vraagt hem niet om weg te gaan. Dan zou je van alles af zijn. Maar jij moet natuurlijk winnen. Jij moet koppiger zijn. Bewijzen dat je het nog niet verleerd bent. Wie het langst zijn mond kan houden wint. Wie het eerst opstaat verliest. Ik zie, ik zie wat jij niet ziet. Ik voel, ik voel wat jij niet voelt. Het is zwart en zwaar.

Nighthawks – Edward Hopper

Tijdens de Rotterdamse Museumnacht tweete ik (@MarliekeArianne) 3woordrecensies de wereld in. Vandaag maakte ik daar 3zinsrecensies van. Lees ze: herinner je de nacht of realiseer je wat je gemist hebt en zorg dat je er volgend jaar bij bent.  

Maritiemmuseum: Muziek, zwemvesten, sfeer.
In de hal van het Maritiemmuseum speelde een bandje heerlijke muziek, de vloer voor het podium werd al snel dansvloer en wij liepen dansend het museum in. Al het museumpersoneel was gehuld in witte zwemvesten, ze stonden overal om er voor te zorgen dat ons bezoek aan dit museum niet in het water zou vallen. Een bezoekje aan museumschip De Buffel maakte het compleet, een sfeervolle start van de museumnacht.

De busrit: Schoolreisje, slingers, gezelligheid.
We namen de bus richting de Kunsthal in de hoop nog op tijd te zijn voor het optreden van Roosbeef. De douane-dames hingen slingers op en wij keken vol verwachting naar alle knipperende lichtjes buiten. In een versierde bus naar een museum, het leek wel het beste schoolreisje ooit.

Kunsthal: Vrouwen, mooi, Roosbeef.
We hadden het gered, toen we de Kunsthal binnenkwamen kwam Roosbeef net het podium op. We namen plaats op de grond naast de Fatboys want die waren allemaal bezet. Mijn Museumnachtgenoot werd spontaan verliefd op Roos en ik was op mijn beurt zeer onder de indruk van de prachtige vrouw op de schilderijen en tekeningen van Jasper Krabbé.

Wereldmuseum: Prachtig Azië, kleurrijk.
De laatste keer dat ik in het Wereldmuseum was was ik zes en was het ‘reispaleis’ nog een groot, en door mij zeer geliefd, onderdeel van het museum. Nu was ik na ruim dertien jaar voor het eerst weer terug en ik was opnieuw onder de indruk van het prachtige gebouw. De tentoonstelling van het moment, Future Pass, is kleurrijk, heeft een duidelijke band met Azië (of in elk geval China) en is zo interessant dat ik mij voor nam om snel eens terug te gaan zodat ik langer en rustiger geïnspireerd kan raken.

Museumnacht boot: Schommelende disco, uitzicht.
Ons schoolreisje ging verder per boot, we stapten in bij het Wereldmuseum en lieten ons over het water naar Villa Zebra brengen. In de boot was een disco gaande, nog meer knipperende gekleurde lichtjes dus! Wij lieten ons heen en weer schommelen en genoten van het uitzicht: een groen knipperend Rotterdam.

Tweede bus: Button, carnavalsmuziek, douane.
Villa Zebra zijn we niet meer ingegaan omdat we hoopten het laatste beklim moment in de Laurenskerk nog te kunnen halen. We namen dus de eerste bus richting het centrum, die bus raakte voller en voller en er werd enthousiast meegezongen met de carnavalsmuziek. Van de douane-meneer in deze bus kregen we nog een button (Dat was, na de nachtbutton en de button van het Maritiemmuseum, de derde van de avond) en een vrijkaartje voor als het douane museum weer geopend zou zijn.

Poffertjes: Warm, duur, oké.
Toen we de bus uit stapten liepen we recht tegen een poffertjeskraam aan. Ik was inmiddels koud en hongerig dus ik kocht een klein portie voor 4,50. Ze waren goed te eten, warm en ik rook de rest van de avond naar poffertjes (Niet zeker of dat positief of negatief is…).

Blaak10: Druk, drinken, ontmoeting.
In Blaak10 was het druk, heel druk, we twijfelden even maar gingen toen toch maar naar binnen, vooral omdat we hier drinken konden krijgen en mijn museumnachtgenoot inmiddels behoorlijke dorst had. De kunst konden we door de drukte niet goed zien, wel kwam ik een bekende tegen. Een kort moment van bijpraten tussen de enorme massa mensen en daarna, met aanzienlijk minder dorst, weer naar buiten.

Concept/No/Store: Tafels, vakmanschap, concepten.
Tafels in Concept/No/Store, dat had ik van te voren op facebook al gezien. Tafel A bleek in het echt nog mooier dan op de foto’s en ik werd spontaan verliefd; dit was pure ambacht op een prachtige manier! Verder zag ik er bijzondere sieraden, kunst per meter en bijzondere tassen/kleding/stoffen; allemaal toffe en bijzonder goed uitgevoerde, concepten.

TENT: Vol, filmpjes, mwoah.
In TENT was het druk, druk en vol. Overal stonden mensen naar de filmpjes te kijken, zwart-wit getekende animaties waar ik niet zo heel erg van onder de indruk was. Soms is kunst echt en kwestie van smaak en ik vond dit, ondanks de goede bereiding, gewoon niet zo lekker.

Oogziekenhuis: Dicht, heel jammer.
Bij het oogziekenhuis vertelde een bewaker dat het ‘wegens succes al om 00.00 was gesloten’. Wij vonden dit erg jammer want we hadden het graag willen ervaren. Volgend jaar weer een kans.

Kunsthal 2e keer: Krabbé, prachtig, fatboys.
Pas nu ontdekte ik dat er boven nog meer werk van Jasper Krabbé hing, dol gelukkig huppelde ik de trap op en weer werd ik verliefd op de prachtige vrouw die hij tekende en schilderde. We maakten wat foto’s en liepen uiteindelijk naar de fatboys om daar intens gelukkig liggend naar wat filmpjes te kijken, wat tweets de wereld in te zenden en wat gemaakte foto’s terug te kijken. Met twee bekenden verplaatsten we ons uiteindelijk naar het Kunsthal café om daar met een drankje de nacht af te sluiten.

Museumnacht Rotterdam 2012: Geweldig, 2013 weer!
Dit was een fantastische museumnacht en ik vind het maar jammer dat ik een heel jaar moet wachten tot ik weer met een knipperende museumnachtbutton de Rotterdamse musea in mag. Ik wil er volgend jaar in elk geval weer bij zijn en vast ook weer 3woord en 3zins recensies schrijven. Vannacht droomde ik dat ik dat mocht doen in opdracht van de organisatie, op een museumnachtfiets, met een knipperend lichtje op mijn jas en met de opdracht zo veel mogelijk musea te ervaren en te recenseren.

Liefs,