Een column in de Gelderlander.

Bloed

Als ik uit bed stap is het eerste wat ik zie een streepje opgedroogd bloed op mijn scheenbeen. Het is het mooiste beeld wat deze ochtend mij kan geven. Het maakt me gelukkig. Er zaten gaatjes in mijn been, daar kwam bloed uit. Het bloed maakte een vlek op mijn deken en droogde op in een streepje. Een donkerrood streepje op mijn linkerscheenbeen.
Het is de bevestiging. Dat ik leef. Dat er iets in mij stroomt wat eruit kan.

Wat beeldende kunst doet

In Berlijn bezocht ik het Hamburger Bahnhof (www.hamburgerbahnhof.de) en liet ik mij inspireren door dat wat ik zag. Dit is het resultaat.

Juist in de ruimte zonder ziel schreeuwt je ziel keihard. Het is er te koud. Anders was het een goede plek voor een confrontatie. Of om gek te worden. Als dat niet hetzelfde is.

Voor ik hier was was ik bij een woonwagen zonder dak. Ik zat in de tuin en vroeg mij af wie er zou wonen. Een al dan niet verstrooide professor was te makkelijk. Een kunstenaar ook. Het leek mij spannender als er een topmodel zou wonen. Ik stelde me voor hoe ze haar hakken op het hoogste punt, vlak voor de steile daling, uit zou moeten trekken. Of ze zou sterke enkels moeten hebben, dan kon ze ze gewoon aanhouden.

Er was een stadspark binneshuis. Met lucht en planten die ik vaag herkende uit de tuin van Oma D. Ik zocht naar namen maar vond ruis. Een stilte die mijn hoofd deed suizen.

Davinci’s metropolis. Schetsen op bruin papier met zwarte pen. De toekomst waarin wij ons staande houden. Of dat hard proberen.

Heimwee naar thuis zodra je thuis herkent. Eerder bestaat het niet. Eerder is alles vaag. Steden branden, vliegtuigen crashen en meisjes verdrinken. Ik weet het niet meer. De kou blijft blij je tot de hoofdingang. Ik probeer mij te herinneren.

Juist in de ruimte zonder ziel schreeuwt je ziel keihard. Het is een goede plek voor confrontatie. Of om gek te worden.

 

(geïnspireerd door o.a. ‘Room with my soul left out, room that does not care’ van Bruce Nauman en Cloud Cities van Tomás Saraceno)